Muziektheater naar aanleiding van twee verhalen van de Ierse schrijver Roddy Doyle: 'THE COMMITMENTS' en 'THE SNAPPER'. Centraal staan de hilarische taferelen rond het arbeidersgezin Rabbitte uit Barrytown. Dochter Sharon is zwanger geraakt, maar weigert te vertellen wie de vader is. Zoonlief Jimmy richt met zijn vrienden een soulband op en droomt van succes.

'Roddy Doyle's boeken staan bol van de humor en gaan er in als Guinness met een Jameson-chaser. Slainte!?' (de Volkskrant)

Deze produktie kwam tot stand met financiële bijdragen van:
Gemeente Delft, Fonds 1818, Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten, VSB Fonds, Het Meisjeshuis (Stichting voor hulp aan Delftse jongeren).

DE BAND & DE BASTAARD (2003)

Muziektheater

Regie & Vormgeving Wilma Keizer Bewerking Jan van der Mast Muzikale leiding Ted van Leeuwen Vertaling Rob van Moppes Film Ton Spruit, Ton Vanderplas Productie Erica Brand, Jan van der Mast Grafisch ontwerp Coen Hamelink Techniek Frank Gouvernante, Reint Baarda, Leonty Daineko, Hassan Izem, Karime Ouedraogo, Lambert Zweekhorst, Pink van de Hel Spel Pa (Dick Lam), Ma (Irma Keizer), Sharon, dochter (Dineke Faas), Jimmy, zoon (Armand Muilenburg), Darran, zoon (Dion Simon), Linda, tweeling (Rosa de Corte), Tracy, tweeling (Fleur Overgaag), Jackie, vriendin Sharon (Barbara Forbes), Yvonne, vriendin (Sharon Justa van den Bulk), Bimbo, vriend Pa (Rob Hundman), Bertie, vriend Pa (Jan van der Mast), Mr. Burns, buurman (Allard Zoutendijk), Mrs. Burns (Ann Meyer), Verpleegster (Paulien Landman), Baby (Jasper), Joey the Lips, Ted van Leeuwen (sax), Billy (Otto Risselada, drums), Outspan (Alexander Mans, bas), Derek (Vincent van Stipdonk, gitaar), James (Victor Kappelhof, piano), Deco (Joey Schalker ,zanger), Dean (Coen Hamelink, trompet), Kevin (Sjoerd Faddegon, sopraansax), Imelda (Annemarie Nijhof, zang), Bernie (Eliza Krul, zang), Natalie (Channa Degreef, zang), Kroegbaas (Frans van der Zanden)

In juli 1969 maakt de mensheid haar eerste schreden op de maan. Het zijn de Amerikanen die
geschiedenis schrijven en er hun vlag planten. Op de tv-beelden echter is duidelijk te zien dat de vlag rimpelt en bobbelt, alsof er een licht briesje staat. Maar: op de maan is geen lucht, en dus ook geen wind. Een regie-foutje van de filmers in de geheime NASA-studio? Werd de hele wereld voor de gek gehouden?
In deze EENAKTER (ca. 30 minuten) zien we twee astronauten op de filmset worstelen om er een geloofwaardige maanlanding van te maken.

EN DIE VLAG DAN? (2003)

Spel en idee: Allard Zoutendijk, Jan van der Mast
Decor: Auke Herrema Regie-adviezen: Wilma Keizer

ARMSTRONG
Het heeft een geweldige eigen schoonheid.

Het lijkt veel op de hooggelegen woestijnen in de Verenigde Staten.  

Het is hier anders, maar heel mooi.

ALDRIN                      
Kan ik nu naar buiten komen?

ARMSTRONG            
Ja.

ALDRIN
Ik ga nu het luik een stukje sluiten ...

Ik let er op dat ik het niet afsluit terwijl ik naar buiten ga.

ARMSTRONG            
Goed bedacht.

Uitgangspunt is een dansavond voor (oudere) singles. De voorstelling begint heel intiem met monologen (introductie van 14 singles) op een ondiepe speelvloer. Daarna gaat het doek open en wordt de danstent zichtbaar (bar met dansvloer, bankjes in een halve cirkel er omheen, podium voor Big Band). Het beheerdersechtpaar ontvangt de Big Band, gevolgd door de 16 alleenstaanden. Dan volgt het verloop van de avond met een grote variatie aan scenes: gedachtenscènes (stills), dansrondes, op film gezette wc-scènes, kennismakinggesprekjes en theatraal verpakte fantasieën. Als dansvorm wordt Salsa gekozen.

De vormgeving is kleurrijk: knalrode dansvloer, felgekleurde bankjes, achtergronddoeken.

KUS ME & BLIJF (2001)

Muziektheater

Jubileumproductie ter gelegenheid van het 5-jarig bestaan van Theater de Veste ism Vrije Academie Delft.

Première: 6 juni 2001,
Theater de Veste, Delft
Spel: Aad, barman Single Salsa (Rik ter Haar), Petra, echtgenote Aad (Margriet van Vliet), Frits (Berthold van de Bolt), Wim (Cor de Bruin), Nico (Auke Herrema), Henk, broer van Nico (Allard Zoutendijk), Gerard (Rob Hundman), Walter (Joost Pluim), Laura (leontien Daniels), Milly (Elvira Holmberg), Merel (Irma Keizer), Brenda (Karin Keizer), Tatiana (Paulien Landman), Charlotte (Ann Meyer), Marian (Julia Snel), Els (Erna de Vries)
Muziek: Walther Stuhlmacher
Zangkoor: Het Zingend Hart (olv Ellen Looyestijn)
Uitvoering Muziek: Big Band (olv Janny Burger)

PERS:

'Kus me & Blijf'' hartveroverend en rijk (Delftsche Courant)

Je komt ogen tekort (Delftse Post)

Een theaterfamilie discussieert over de (on)zin van theater. De discussies spelen zich af aan een lange tafel met een blauw tafelblad. De tafel is het belangrijkste uitgelichte element. Hierdoor worden spelers indirect aangelicht. Met de wisseling van een tafellaken verschiet de kleur van het licht. Achter op de speelvloer hangt een grote gong, die wordt gebruikt om 'donker' af te dwingen. 'Donkerslag' is een traditioneel theaterbegrip: vroeger viel het donker maken van het toneel samen met de gongslag.

DONKERSLAG (1994)

Première: 14 mei 1994, Waagtheater Delft

Spel: Vader (Berthold van de Bolt), Max (Auke Herrema), Willy (Frank Koenen), Yorick (Allard Zoutendijk), Agaath (Margreet Derks), Tom (Ingmar van de Bie), Bea (Margriet van Vliet)

De keuze voor een familie maakt het spelen van schijnbaar vanzelfsprekende, maar absurde rituelen mogelijk.

Een parodie op de film 'The sound of Music' (1965). Uitgangspunt van de regisseur is om beelden te genereren die naar de film verwijzen waar de schrijver weer op kan reageren. Bijgestaan door een close harmony-koor spelen 2 acteurs diverse rollen uit de film: koe, norse kapitein, uittredende non. Kurt... De Von Trapp-telgen zijn verbeeld als 7 op stokken gestoken lappen poppen met een verloop van groot naar klein. In de tekst worden ideeën over opvoeding, rolpatronen, liefde en romantiek op de hak genomen. In de voorstelling is alles van bloemetjesstof: kapiteinsuniform, schoenen, poppen, koffers...

BEKLIM ELKE BERG (1993)

Muziektheater

Première: 19 mei 1993, Waagtheater Delft

Spel:
HIJ (Joost van der Woude),
ZIJ (Cler Laurens)

Recensent Carel Alphenaar, die bij voorbaat meende alle varianten van 'Sound of Music'-parodieën wel gezien te hebben, vond 'Beklim elke berg' 'hevig origineel en prachtig van aankleding. Met veel subtiliteiten. Het was een situatie die compleet absurd is. En zodoende authentiek, echt theater!'